ਚੀਚੜ ਪਹਿਚਾਣ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਟਾਉਣਾ: ਪੂਰੀ ਰਹਿਨੁਮਾ

ਚੀਚੜ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇਖ ਲੈਣਾ ਅਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਟਾਉਣਾ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਕਾਫੀ ਘਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਕਸਰ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਕਾਲਾ ਬਿੰਦੂ ਦੇਖ ਕੇ ਘਬਰਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਕਿਸਮ ਪਛਾਣਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਚੀਚੜ ਹਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਜ ਗਿਆਨੀ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਚੀਚੜ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣਨਾ ਹੈ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਮੁੱਖ ਲੱਛਣ ਕਿਸਮ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸਹੀ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਹਿਨੁਮਾ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਸ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਮੜੀ ‘ਤੇ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਮਿੰਟਾਂ ਤੇ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਚਮੜੀ ‘ਤੇ ਚੀਚੜ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣੀਏ

ਚੀਚੜ ਕੀੜੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਚੀਟੀਆਂ ਵਰਗੇ ਦਿਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਖਟਮਲਾਂ ਵਰਗੇ ਹਿਲਦੇ-ਡੁੱਲਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਮਾਨ ਜਾਂਚ-ਸੂਚੀ ਸਿੱਖ ਲੈਣਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਾਫੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੱਤ ‘ਤੇ ਦੇਖਿਆ ਦਾਗ਼ ਚੀਚੜ ਹੈ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਰੇੜਕਾ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਰਹਿਤ ਛੋਟਾ ਕੀੜਾ।

ਅਕਸਰ ਇਨਸਾਨਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਸਖ਼ਤ ਢਾਲ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਚੜਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ‘ਤੇ ਢਾਲ ਵਰਗਾ ਛੋਟਾ ਪਲੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਖ਼ੁਰਾਕ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਪਟੀਆਂ ਦਿਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਧੜ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਲੱਗੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਛੋਟਾ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਅੰਦਰ ਧੱਸਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਸਰੀਰ ਚਮੜੀ ‘ਤੇ ਨਿੱਕੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਉੱਪਰ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਕੜੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਨਹੀਂ ਦੌੜਦੀਆਂ; ਜਦੋਂ ਲੱਗ ਜਾੲੇ ਤਾਂ ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਇਕੋ ਥਾਂ ਚਿਪਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਖ਼ੂਨ ਪੀਣ ਨਾਲ ਚੀਚੜ ਦਾ ਰੰਗ ਅਤੇ ਆਕਾਰ ਬਦਲਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੁੱਖੀ (ਅਣਖਾਧੀ) ਚੀਚੜ ਅਕਸਰ ਕੁਝ ਚਪਟੀ ਅਤੇ ਹੰਝੂ-ਸਮਾਨ ਆਕਾਰ ਦੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਖ਼ੂਨ ਨਾਲ ਭਰਦੀ ਹੈ, ਧੜ ਨਰਮ, ਗੋਲ, ਅੰਗੂਰ ਵਾਂਗ ਸੁੱਜਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੰਗ ਸਲੇਟੀ ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਜਿਹਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਦਿਖਦੀਆਂ; ਪਰ ਤਿੱਖੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਪਤਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ‘ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਦੀ ਗੇੜ ਦੇਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ।

ਚੀਚੜਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਗਰਮ ਅਤੇ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਚਿਪਕਣੀਆਂ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨਸਾਨਾਂ ‘ਚ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀਮ, ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਬਗਲਾਂ, ਕਮਰ ਦੇ ਇਲਾਕੇ, ਜੰਘ (ਗਰੋਇਨ), ਘੁੱਟਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅਤੇ ਅੰਗੁਠਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖ਼ਾਸ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੋ। ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰਾਂ ‘ਚ ਕੰਨ, ਪੱਟੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਅੰਗੁਠਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਪਲਕਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚੋ। ਚਮੜੀ ‘ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਛੋਟੀ, ਅੱਧ-ਗੋਲ, ਚਿਪਕੀ ਹੋਈ ਗਿੱਠ ਜੋ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਰਗੜਨ ‘ਤੇ ਨਾਂ ਉਤਰਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਸੰਭਾਵਿਤ ਚੀਚੜ ਵਜੋਂ ਜ਼ਰੂਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖੋ।

ਸਧਾਰਨ ਪੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਹੌਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਬਾਅ ਲਗਾਉ। ਜੇ ਛੁਹਣ ‘ਤੇ ਚੀਜ਼ ਸਖ਼ਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਚੁੱਟ ਨਾਲ ਨਾਂ ਹਟੇ, ਤਾਂ ਜਦ ਤੱਕ ਪੁੱਧਰ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਚੀਚੜ ਹੀ ਸਮਝੋ। ਤਿੱਖੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਲਗਾਓ ਅਤੇ ਜੇ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੋਬਾਈਲ ਫ਼ੋਨ ਦੇ ਕੈਮਰੇ ਨਾਲ ਪਾਸੋਂ ਵੱਡਾ ਕਰਕੇ ਫ਼ੋਟੋ ਬਣਾਉ ਤਾਂ ਜੋ ਟੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੇ ਆਕਾਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕੇ।

ਚੀਚੜ ਦੀ ਕਿਸਮ ਪਛਾਣਣ ਲਈ ਮੁੱਖ ਲੱਛਣ

ਘਰਲੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਵਾਰ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਨਾਮ ਜਾਣਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਕੁਝ ਆਮ ਨਮੂਨੇ ਪਛਾਣਣ ਨਾਲ ਜੋਖਮ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਉਣ ਅਤੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ‘ਚ ਮਦਦ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਚੀਚੜਨੂੰ ਜਾਂਚ ਲਈ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਵਾਹਮਿਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਕੁਝ ਵੱਡੀਆਂ ਸਪਸ਼ਟ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿਉ।

ਆਕਾਰ ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਦੌਰ ਅਹਿਮ ਹਨ। ਲਾਰਵਾ ਅਕਸਰ ਰੇਤ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿਹੇ ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਛੇ ਟੰਗਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਨਿੰਫ਼ ਕਸੂਰੀ ਮੱਖੀ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੱਠ ਟੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੀਆਂ (ਬਾਲਗ) ਚੀਚੜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਕੁਝ ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਤੱਕ ਅਣਭੁਖੀਆ ਹਾਲਤ ‘ਚ, ਅਤੇ “ਚੀਚੜ” ਦੇ ਕਲਾਸਿਕ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਚਾਰ ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਨੀ ਹੀ ਛੋਟੀ ਨਿੰਫ਼-ਅਵਸਥਾ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਚੜਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬੂਟਿਆਂ ਜਾਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਖ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਕੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੂਈ ਦੇ ਸਿਰੇ ਜਿਹਾ ਨਿੱਕਾ ਦਾਗ਼ ਵੇਖੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਟੰਗਾਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਸਨੂੰ ਨਿੰਫ਼-ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਚੀਚੜ ਹੀ ਮੰਨੋ।

ਧੜ ਦਾ ਨਮੂਨਾ ਅਤੇ ਪਿੱਠੀ ਢਾਲ ਦਾ ਰੰਗ ਅਗਲਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਕਾਲੀ ਟੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਚੜਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਾਈਮ ਬਿਮਾਰੀ ਫੈਲਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਿੱਠ ‘ਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਲਗਭਗ ਕਾਲਾ ਢਾਲੀ ਹਿੱਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਧੜ ਲਾਲੀ-ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਕੁਝ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਚੜਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਬੰਧਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ‘ਤੇ ਚਿੱਟੇ-ਕਾਲੇ ਜਾਂ ਸਜਾਵਟੀ ਨਮੂਨੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਡਿਜ਼ਾਈਨਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਣ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਨਮੂਨਿਆਂ ਵਾਲੀ ਚੀਚੜ ਅਕਸਰ ਘਰਲੇ ਕੁੱਤੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਕਿਸਮ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਘਰੇਲੂ ਮਾਹੌਲ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ।

ਥਾਂ ਅਤੇ ਮਾਲਿਕ (ਜਿਸ ‘ਤੇ ਚੀਚੜ ਲੱਗੀ ਮਿਲੀ) ਵੀ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਜਾਂ ਪੱਟੇ ਤੋਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ੈਲਟਰ, ਕੇਨਲ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਹਤੇ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋ ਚੀਚੜਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਉਹ ਅਕਸਰ ਕੁੱਤੇ-ਸੰਬੰਧਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਜੰਗਲਾਤੀ ਜਾਂ ਝਾੜ-ਝੰਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਪਗਡੰਡੀਆਂ ‘ਚ ਤੁਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਟਖ਼ਨਿਆਂ ਜਾਂ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ‘ਤੇ ਚੀਚੜ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਉਹ ਅਕਸਰ ਕਾਲੀ ਟੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਲੰਮੇ ਘਾਹ ਵਿਚੋਂ ਲੰਗ੍ਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਜਾਂ ਘੁੱਟਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਚੜਾਂ ਉਹ ਕਿਸਮਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਬੂਟਿਆਂ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਲੰਘਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਯਕੀਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਚੀਚੜ ਨੂੰ ਕੱਢਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਫ਼ ਸਧਾਰਨ ਪਿੱਠਭੂਮੀ ‘ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉੱਪਰੋਂ ਵੱਡੀ, ਸਪਸ਼ਟ ਤਸਵੀਰ ਖਿੱਚੋ। ਆਕਾਰ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਲਈ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਿੱਕਾ ਜਾਂ ਫੁੱਟਾ ਵੀ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਤਸਵੀਰਾਂ ਸਿਹਤ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਔਨਲਾਈਨ ਚੀਚੜ-ਪਹਿਚਾਣ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਕੇ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਸਥਾਨਕ ਖੇਤੀਬਾੜੀ-ਵਿਸਥਾਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਖੀਰਲੀ, ਪੂਰੀ ਤਹਿ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਅਕਸਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਜ ਜਾਂਕਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਧਾਰਨ ਜਾਂਚ-ਸੂਚੀ—ਅਵਸਥਾ ਅਤੇ ਆਕਾਰ, ਢਾਲ ਦਾ ਰੰਗ, ਧੜ ਦਾ ਨਮੂਨਾ ਅਤੇ ਸਪਰਸ਼ ਦਾ ਸੰਦਰਭ—ਵਰਤ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਅਕਸਰ ਹਕੀਕਤੀ ਫ਼ੈਸਲੇ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਚੀਚੜ ਹਟਾਉਣਾ: ਕਦਮ-ਦਰ-ਕਦਮ

ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੀਚੜ ਹਟਾਉਣਾ, ਕਿਸਮ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪਛਾਣਣ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਮਕਸਦ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਚੀਚੜ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹਟਾਇਆ ਜਾਵੇ ਪਰ ਇਸਦਾ ਸਰੀਰ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਦਬੇ ਜਾਂ ਮਰੋੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਬਾਅ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਲਾਰ ਜਾਂ ਅੰਦਰਲੀ ਰਸ ਵੱਧ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਘਰੇਲੂ ਨੁਸਖ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚੋ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਮਕੈਨੀਕੀ (ਉਪਕਰਣ ਵਾਲੀ) ਹਟਾਉਣ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿਉ।

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਲੋੜੀਂਦੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ ਬਰੀਕ ਨੁਕੀਲੀਆਂ ਚਿਮਟੀਆਂ ਜਾਂ ਖ਼ਾਸ ਚੀਚੜ-ਹਟਾਉਣ ਦਾ ਉਪਕਰਣ, ਜੋ ਚਮੜੀ ਦੇ ਕਾਫ਼ੀ ਨੇੜੇ ਪਕੜ ਸਕੇ। ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਫ਼ ਟਿਸ਼ੂ ਜਾਂ ਰੂਈ ਦੀ ਗੋਲੀ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਸਾਬਣ ਤੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਚਮੜੀ ਲਈ ਵਰਤੋਂਯੋਗ ਰੋਗਾਣੂ-ਨਾਸ਼ਕ ਤਿਆਰ ਰੱਖੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚੀਚੜ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਈ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਣ ਦਾ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਬੰਦ ਡੱਬਾ ਰੱਖੋ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਫ਼ ਸ਼ੀਸ਼ੀ ਜਾਂ ਛੋਟਾ ਪਲਾਸਟਿਕ ਪੌਲਿਥੀਨ ਜਿਹਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਬੂੰਦਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਜਾਂ ਤਰ ਹੋਇਆ ਕਾਗ਼ਜ਼ ਦਾ ਛੋਟਾ ਟੁਕੜਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।

ਹੁਣ ਚੀਚੜ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ। ਵਾਲਾਂ ਜਾਂ ਰੋਆਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪਾਸੇ ਕਰੋ ਅਤੇ ਜੇ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਹਲਕੇ ਸਾਬਣ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੌਂਛ ਲਓ, ਪਰ ਹਟਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੀਚੜ ‘ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਕੋਈ ਭੀਲੇ ਪਦਾਰਥ ਜਾਂ ਦਵਾਈ ਨਾ ਲਗਾਓ। ਪੈਟਰੋਲਿਅਮ ਜੈਲੀ, ਨੇਲ ਪਾਲਿਸ਼, ਸ਼ਰਾਬ, ਤਪਸ਼ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਭੀੜਨ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ (“ਚੀਚੜ ਆਪ ਹੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗੀ” ਵਾਲੇ ਨੁਸਖ਼ੇ) ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚੀਚੜ ਨੂੰ ਤਣਾਓ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ ਰੋਗ ਫੈਲਾਉਣ ਦੇ ਮੌਕੇ ਵਧਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਚਿਮਟੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਚੀਚੜ ਨੂੰ ਚਮੜੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਦੇ ਜਿੰਨਾ ਨੇੜੇ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਥੇ ਪਕੜੋ। ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਚਮੜੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਓਥੇ ਪਕੜ ਲਗੇ, ਨਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਧੜ ਨੂੰ। ਹੁਣ ਹੌਲੀ, ਇੱਕੋ-ਵਰਗੀ ਉੱਪਰਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਤਾਕ਼ਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚੋ। ਹੱਥ ਨੂੰ ਝਟਕੋ ਨਹੀਂ, ਮਰੋੜੋ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਪਾਸੇ-ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਓ; ਹੌਲਾ ਪਰ ਸਥਿਰ ਦਬਾਅ, ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਛੱਡਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿੱਕਾ ਹਿੱਸਾ ਕਾਲੇ ਬਿੰਦੂ ਵਾਂਗ ਚਮੜੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦੱਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਖੁਰਚੋ। ਇਸਨੂੰ ਛੋਟੀ ਕਾਂਟ ਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਜਾਣੋ: ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਵੋ, ਸਰੀਰ ਅਕਸਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇਸਨੂੰ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਜੇ ਚੀਂਭ, ਸੋਜ ਜਾਂ ਦਰਦ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਡਾਕਟਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਕਢਵਾਓ।

ਚੀਚੜ ਹਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੱਟ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਸਾਬਣ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜਾਂ ਚਮੜੀ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੋਗਾਣੂ-ਨਾਸ਼ਕ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕਰੋ। ਹੁਣ ਇਹ ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ ਚੀਚੜ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਚੀਚੜਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਜੋਖਮ ਵੱਧ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੀਚੜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਬੰਦ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿਉ ਅਤੇ ਕਾਗ਼ਜ਼ ਦੇ ਛੋਟੇ ਟੁਕੜੇ ‘ਤੇ ਮਿਤੀ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਥਾਂ ਅਤੇ ਸੰਭਾਵਿਤ ਸਥਾਨ (ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਚੀਚੜ ਲਗਵਾਈ) ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਲਿਖ ਦਿਉ। ਜੇ ਜ਼ਰੂਰਤ ਪਈ ਤਾਂ ਇਹ ਨਮੂਨਾ ਡਾਕਟਰਾਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਵੱਲੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਨਸਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੇਪ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਫੈਂਕ ਦਿਉ ਜਾਂ ਥੱਲੇ ਵਗਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਹਾ ਦਿਉ; ਨੰਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਕੁਚਲੋ।

ਅੰਤ ‘ਚ, ਮਿਤੀ ਨੋਟ ਕਰੋ ਅਤੇ ਕੱਟ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਲਈ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਰਹੋ। ਜੇ ਲਾਲੀ ਵੱਧਦੀ ਜਾਵੇ, ਕਿਸੇ ਵਿਲੱਖਣ ਦਾਖ਼ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਣ, ਬੁਖਾਰ, ਥਕਾਵਟ, ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਵੇਂ ਲੱਛਣ ਉਭਰਣ, ਤਾਂ ਨੋਟ ਕਰ ਲਵੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਡਾਕਟਰੀ ਸਲਾਹ ਲਈ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੀ ਚੀਚੜ ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਉਸਦੀ ਸਪਸ਼ਟ ਤਸਵੀਰ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਤੇ ਕਦੋਂ ਕੱਟ ਹੋਈ, ਇਸਦਾ ਵੇਰਵਾ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਹੋਰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਸਕਣ।

ਨਤੀਜਾ

ਚਮੜੀ ‘ਤੇ ਚੀਚੜ ਪਛਾਣ ਲੈਣਾ, ਉਸਦੀ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਕਿਸਮੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਅਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਟਾਉਣਾ, ਤਣਾਓ ਵਾਲੇ ਵੇਲੇ ‘ਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਸਤਵਿਕ ਕਾਬੂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿੰਨਾ ਜਲਦੀ ਹੋ ਸਕੇ ਇਹ ਪੱਕਾ ਕਰੋ ਕਿ ਇਹ ਚੀਚੜ ਹੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਘਬਰਾਹਟ ਜਾਂ ਅਜਮਾਇਸ਼ੀ ਨੁਸਖ਼ਿਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਧੀਮੀ, ਸੋਚ-ਸਮਝੀ ਮਕੈਨੀਕੀ ਹਟਾਉਣ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿਉ। ਚੀਚੜ ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਉਸਦੀ ਸਾਫ਼ ਤਸਵੀਰ ਸੰਭਾਲੋ, ਮਿਤੀ ਅਤੇ ਥਾਂ ਲਿਖ ਲਵੋ ਅਤੇ ਕੱਟ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਿਹਤ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬਦਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਰਹੋ। ਇਹ ਸਧਾਰਨ ਪਰ ਲਗਾਤਾਰ ਉਪਚਾਰ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰਲੇ ਮਾਹੌਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੀਚੜ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨੂੰ ਘੱਟ ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਪੇਚੀਦਗੀਆਂ ਦੇ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਘਟਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।