ਨਵੀਆਂ ਲਈ ਮਕੜੀ ਪਹਿਚਾਣ: ਆਕਾਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੀ ਗਾਈਡ

ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਕੜੀਆਂ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਆਕਾਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਬਾਰੀਕ ਦਰਸ਼ੀ ਜਾਂ ਖਾਸ ਡਿਗਰੀ ਲੈਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਇੱਕ ਸਧੇ ਪਹਿਲੇ ਅੰਦਾਜ਼ਾ-ਪੱਧਰੀ ਪਹਿਚਾਣ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਸਰਤ ਨਾਲ, ਕੇਵਲ ਧੁੰਦਲੀਆਂ ਪਰਛਾਵਾਂ, ਟੰਗਾਂ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਅਤੇ ਸਧੀਆਂ ਰੰਗੀ ਬਣਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮੁੱਖ ਮਕੜੀ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮਕੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਧ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਮਕੜੀ ਦੀ ਰੇਖਾ ਪੜ੍ਹਨਾ: ਮੁੱਖ ਸਰੀਰ ਤੇ ਟੰਗਾਂ ਦੇ ਆਕਾਰ

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ ਮਕੜੀ ਦਾ ਕੁੱਲ ਬਾਹਰਲਾ ਢਾਂਚਾ, ਜਾਂ “ਸਰੀਰੀ ਬਣਤਰ”। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਬਾਰੀਕੀਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਦੋ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ: ਅੱਗੇਲਾ ਸੈਕਸ਼ਨ (ਸਿਰ-ਛਾਤੀ) ਅਤੇ ਪਿਛਲਾ ਸੈਕਸ਼ਨ, ਜਾਨੀ ਪੇਟ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਟੰਗਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਨਜ਼ਰ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਕਲਪ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਾਣ ਮਕੜੀ ਨੂੰ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ‘ਚ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਘਰ ਅਤੇ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਆਮ ਮਕੜੀਆਂ ਦਾ “ਰਵਾਇਤੀ” ਢਾਂਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਅੱਗੇਲਾ ਹਿੱਸਾ ਮੋਡਰ ਆਕਾਰ ਦਾ, ਤੇ ਵੱਡਾ, ਅੰਡਾਕਾਰ ਪੇਟ ਜਿਹੜਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪਲੇਟ ‘ਤੇ ਰੱਖੀ ਫਲੀ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਮਕੜੀ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਤਕ ਲਗਭਗ ਸਮਮਿਤ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਟੰਗਾਂ ਗੋਲ ਘੇਰੇ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਫੈਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੰਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਜਾਲ ਬੁਣਨ ਵਾਲੀ ਮਕੜੀ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਲ ਜਾਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮਕੜੀ ਜਾਂ ਜਾਲ-ਕੋਨੇ ਦੀ ਮਕੜੀ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਮਕੜੀਆਂ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਜਾਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਦੀਆਂ ਹਨ, ਟੰਗਾਂ ਹੌਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਧਰੇ ਭੱਜਣ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਕੜੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਭੇੜੀਆ ਮਕੜੀਆਂ ਜਾਂ ਛਾਲ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮਕੜੀਆਂ, ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਗੁੱਛੀਦਾਰ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੱਗੇਲਾ ਸਰੀਰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਟੰਗਾਂ ਦੇ ਅਨੁਪਾਤ ਵੀ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਸੰਕੇਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਤੇ ਟੰਗਾਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਬਾਰਿਕ ਧਾਗਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਇਹ ਤਹਿਖਾਨੇ ਜਾਂ ਕੋਨੇ-ਕ੍ਰਿਸ਼ਮਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਜਾਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਲਟੇ ਲਟਕ ਕੇ ਗੰਝਲਦਾਰ ਜਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੋਟੀਆਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਟੰਗਾਂ, ਜੋ ਦੌੜਨ ਲਈ ਬਣੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਭੇੜੀਆ ਮਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਕੁਝ ਕੈਂਕੜ ਮਕੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਛਾਲ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮਕੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਛੋਟੀ ਪਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਅੱਗੇਲੀਆਂ ਦੋ ਜੋੜਿਆਂ ਦੇ ਅੰਗ ਹੋਰ ਵੀ ਭਾਰੇ ਦਿੱਸ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਝਪਟਾ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਆਕਾਰ, ਟੰਗਾਂ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਅਤੇ ਮਕੜੀ ਦੇ ਖੜ੍ਹਨ ਦੇ ਢੰਗ—ਝੁੱਕ ਕੇ, ਫੈਲ ਕੇ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉੱਚਾਈ ਨਾਲ—ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਪਹਿਚਾਣ ਲਈ ਪਹਿਲਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਧਾਰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਆਮ ਮਕੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਆਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ

ਗੋਲ ਜਾਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੋਲ ਜਾਂ ਕੰਟੇਦਾਰ ਪੇਟ

ਜਾਲ ਨੂੰ ਗੋਲ-ਪਹੀਆ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਬੁਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮਕੜੀਆਂ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਕਾਰ ਦੇ ਅਧਾਰ ‘ਤੇ ਹੀ ਨਵੇਂ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਆਸਾਨ ਪਛਾਣਯੋਗ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੇਟ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਗੋਲ-ਮਟੋਲ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਕਾਫ਼ੀ ਉੱਚਾਈ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੱਕਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਲਗਭਗ ਗੋਲ-ਗੁੱਛੇ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਅੰਡਾਕਾਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇਲਾ ਸੈਕਸ਼ਨ ਇਸਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਛੋਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਟੰਗਾਂ ਦਰਮਿਆਨੇ ਤੋਂ ਲੰਬੇ ਕੱਦ ਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਤ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਚਪਟੇ, ਪਹੀਆ-ਨੁਮਾ ਜਾਲਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸਿਰੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਸੁਹਾਵੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਕੜੀਆਂ ਜਾਲ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਆਪਣੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਚੁਸਤ, ਗੁੱਛੀਦਾਰ ਪਰਛਾਂਹ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਕੁਝ ਗੋਲ ਜਾਲ ਵਾਲੀਆਂ ਮਕੜੀਆਂ ਸਿਰਫ਼ ਗੋਲ ਪੇਟ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਨੁਕਲੇ ਜਾਂ ਕੰਟੇਦਾਰ ਪੇਟ ਵਾਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਮਕੜੀਆਂ ਦੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਖਾਸ “ਮੋਰੇ”, ਸਿੰਗਾਂ ਵਰਗੇ ਉਭਾਰ ਜਾਂ ਕੋਨਾਂ ਵਾਂਗ ਖਿਲਰੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਮੂਥ ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਟੁੱਟੀ-ਫੂੱਟੀ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਮਕੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖੋ ਜਿਸ ਦਾ ਜਾਲ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਫੁੱਟਪਾਥ ‘ਤੇ ਬਣੇ ਚਾਕ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪੇਟ ਢਾਲ, ਤਾਰੇ ਜਾਂ ਕੰਟੇਦਾਰ ਗੇਂਦ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਕਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗੋਲ ਜਾਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮਕੜੀ ਹੈ। ਰੰਗ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਹਰਾ, ਭੂਰਾ, ਸੰਤਰੀ ਜਾਂ ਮਿਸ਼ਰਤ ਡਿਜ਼ਾਈਨ—ਪਰ ਗੋਲ ਜਾਂ ਕੰਟੇਦਾਰ ਪੇਟ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਇਤੀ ਪਹੀਆ ਜਾਲ ਦਾ ਸੰਯੋਗ ਨਵੇਂ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ।

ਜਾਲ ਦੀ ਥਾਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਆਕਾਰ-ਅਧਾਰਿਤ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੀਆਂ, ਗੋਲ ਪੇਟ ਵਾਲੀਆਂ ਮਕੜੀਆਂ ਅਕਸਰ ਝਾੜੀਆਂ, ਛੱਜਿਆਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਜਾਂ ਰਸਤੇ ਦੇ ਦੋ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਲ ਤਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਛੋਟੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਬਾਗ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਫਰੇਮਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਸੁੱਚੇ ਰੇਸ਼ਮ ਦੇ ਪਹੀਆ-ਨੁਮਾ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਮਕੜੀ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਖਾਸ ਸਰੀਰੀ ਰੇਖਾ ਅਤੇ ਜਾਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠਣ ਦੀ ਭੰਗਿਮਾ ਬਾਰੀਕ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਹਿਚਾਣ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਾਧਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਛਾਲ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮਕੜੀਆਂ: ਗੁੱਛੀਦਾਰ, ਅੱਗੇ-ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ

ਛਾਲ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮਕੜੀਆਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲੇ ਆਕਾਰ ਪਛਾਣਨ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਕੜੀਆਂ ਗੁੱਛੀਦਾਰ, ਮੋਟੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਪਰੋਂ ਵੇਖਣ ‘ਤੇ ਅਕਸਰ ਲਗਭਗ ਚੌਰਸ ਜਾਂ ਡੱਬੀਦਾਰ ਦਿੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਗੇਲਾ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲਗਭਗ ਪੂਰੇ ਢਾਂਚੇ ‘ਤੇ ਹਾਵੀ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਪਤਲੀਆਂ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਇ ਛੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਮੋਟੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨੱਚਣ ਵਾਲੀ ਨਰਮ ਅੰਦਾਜ਼ ਦੀ ਬਜਾਏ ਛੋਟੇ ਭਾਰ ਉਠਾਊ ਖਿਡਾਰੀ ਵਰਗੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਿਅਕਤੀ ਤੇਜ਼ ਝਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਕੁਝ ਕਦਮਾਂ ਬਾਅਦ ਠਹਿਰ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਾਲ-ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਮਕੜੀਆਂ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਅਲੱਗ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਕੜੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਖਾਸ ਪਛਾਣ-ਯੋਗ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅੱਗੇ-ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ “ਚਿਹਰਾ”। ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਵੱਡੀ ਕਚ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੋ, ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: ਮਕੜੀ ਦਾ ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਿਤ “ਅੱਗਾ” ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਕੋਈ ਗੋਲ ਗੂੰਝ। ਜਦੋਂ ਮਕੜੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹਿਲਚਲ ਦਾ ਪਿਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਮੋੜਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਸਦੇ ਗੁੱਛੀਦਾਰ ਆਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਵਿਵਹਾਰਕ ਸੰਕੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਰੰਗ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਇਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਮੁਲਾਇਮ ਕਾਲੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੇ ਹੌਲੀਆਂ ਧਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਧਾਤੂ ਹਰੇ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗ-ਬਣਤਰਾਂ ਤਕ। ਫਿਰ ਵੀ ਨਵੇਂ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅਨੁਪਾਤਾਂ ‘ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਛੋਟੀਆਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਟੰਗਾਂ; ਚੌੜਾ, ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਡੱਬੀਦਾਰ ਅੱਗੇਲਾ ਸਰੀਰ; ਅਤੇ ਸਾਵਧਾਨ, ਚੁਸਤ ਭੰਗਿਮਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੱਗਾ ਹਿੱਸਾ ਅਕਸਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਪਰ ਉੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਕਾਰ-ਸੰਬੰਧੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਛਾਲ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮਕੜੀ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤਕ ਇੱਕਸਾਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪਹਿਚਾਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਢਾਂਚਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਕੈਂਕੜ ਮਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਸੇ-ਵੱਲ ਝੁਕੀਆਂ ਪਰਛਾਵਾਂ

ਕੈਂਕੜ ਮਕੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸਪਸ਼ਟ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੇਖੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਖਾਸੀਅਤ ਤੋਂ ਨਾਮ ਮਿਲਿਆ ਹੈ: ਪਾਸੇ-ਵੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹੀ, ਕੈਂਕੜ ਵਰਗੀ ਬਣਤਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਗੇਲੀਆਂ ਦੋ ਜੋੜੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਅਕਸਰ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਤੋਂ ਲੰਬੀਆਂ ਅਤੇ ਮੋਟੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਅਰਧ-ਗੋਲਾਈ ਵਿੱਚ ਮੁੜੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉੱਪਰੋਂ ਵੇਖਣ ‘ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਮਕੜੀ ਲੰਬਾਈ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੌੜਾਈ ਵਾਲੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਫਲੈੱਟਨ, ਲਗਭਗ ਢਾਲ-ਨੁਮਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਜਾਂ ਵ੍ਰਿੱਛਾਂ ਦੀ ਛਾਲ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨੇੜੇ ਲੱਗ ਕੇ ਬੈਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਸੇ-ਵੱਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਢਾਂਚਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਕਾਰ-ਸੰਬੰਧੀ ਸੰਕੇਤ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਤਕੜੇ ਤੋਂ ਤਕੜੇ ਨਿਗਾਹ ਵਾਲਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਰਵਾਇਤੀ ਜਾਲ ਬੁਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮਕੜੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ, ਕੈਂਕੜ ਮਕੜੀਆਂ ਅਕਸਰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਫੜਨ ਲਈ ਜਾਲ ਨਹੀਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ। ਇਹ ਬੇਸੁਦ੍ਹੇ ਬੈਠ ਕੇ ਘਾਤ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਜਾਂ ਡੰਡਿਆਂ ‘ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਆਪਣੀ ਓਟ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ‘ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੌੜੀ ਭੰਗਿਮਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਝਪਟਣ ਯੋਗ ਟੰਗਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੋਂ ਲੰਘ ਰਹੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ-ਵੇਗ ਨਾਲ ਪਕੜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਫੁੱਲ ਉੱਤੇ ਅਜਿਹੀ ਮਕੜੀ ਵੇਖੋ ਜੋ ਛੋਟੇ, ਫਿੱਕੇ ਕੈਂਕੜ ਵਰਗੀ ਲੱਗੇ—ਮਜ਼ਬੂਤ, ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਗੋਲ-ਮਟੋਲ ਪੇਟ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਅੱਗੇਲੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਵਾਲੀ—ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਰੰਗ ਜਾਂ ਬਾਰੀਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਸਮੂਹ ‘ਚ ਅੰਦਾਜ਼ਨ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਕੈਂਕੜ ਮਕੜੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੰਗ ਅਕਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਓਟ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਜੁਲਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਣ ਲਈ ਚਿੱਟੇ, ਪੀਲੇ ਜਾਂ ਹਰੇ ਰੰਗ। ਫਿਰ ਵੀ ਆਕਾਰ ਪਹਿਚਾਣ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਟਿਕਾਊ ਸੰਕੇਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨੀਵੀਂ, ਫਲੈੱਟਨ ਭੰਗਿਮਾ; ਚੌੜਾ, “ਮੋਰੇਦਾਰ” ਅੱਗੇਲਾ ਸਰੀਰ; ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਅੱਗੇਲੀਆਂ ਟੰਗਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲਕੇ ਨਵੇਂ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀਆਂ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਰੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਗੀ ਮਕੜੀਆਂ ਤੋਂ ਕੈਂਕੜ ਮਕੜੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਦਾ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤਰੀਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਰੰਗ, ਧਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਧੱਬਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ

ਆਕਾਰ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲਦੇ-ਜੁਲਦੇ ਢਾਂਚੇ ਵਾਲੀਆਂ ਮਕੜੀਆਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਰੰਗ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਹੁਤ ਮਦਦਗਾਰ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਆਮ ਮਕੜੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸੌਖੀਆਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਣਤਰਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਹੱਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਤੋਂ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਨਜ਼ਰ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੋਈ ਫਿੱਕੀ ਧਾਰੀ, ਕਿਤੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਬਿੰਦਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਖਾਸ ਲਕੀਰ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਪਹਿਚਾਣ ਲਈ ਜਲਦੀ ਰਸਤਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਇਸਦੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਕੜੀ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰੋ ਜਾਂ ਕਿਤੇ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਬਾਰੀਕੀ ਨਾਲ ਵੇਖੋ। ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਖ਼ਾਸ ਛਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਣਤਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਰੰਗ ਉਮਰ ਅਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਕਈ ਮਕੜੀਆਂ ਕੇਂਦਰੀ ਧਾਰੀਆਂ, ਵੀ-ਆਕਾਰ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਜਾਂ ਪੱਤੇ ਵਰਗੀਆਂ ਜਾਲੀਦਾਰ ਬਣਤਰਾਂ ਦਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਨੇਰੇ ਪੇਟ ‘ਤੇ ਬੀਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਕੋਈ ਫਿੱਕੀ ਲਕੀਰ ਭੇੜੀਆ ਮਕੜੀਆਂ ਤੇ ਕੁਝ ਗੋਲ ਜਾਲ ਵਾਲੀਆਂ ਮਕੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਾਲ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਕੁਝ ਘਰੇਲੂ ਮਕੜੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਅਸਮਮਿਤ, ਧੱਬੇਦਾਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਫ਼ ਧਾਰੀਆਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਾਗ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੁਹਰਾਈ ਵਾਲੇ, ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਸਮਮਿਤ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਵੇਖਦੇ ਹੋ—ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਜੁਲਦਾ—ਤਾਂ ਬੜੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੀ ਕਿਸਮ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗਤ ਓਟ ਅਤੇ ਸੰਕੇਤਬਾਜ਼ੀ ‘ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਪਹਿਚਾਣ ਖਾਸ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਤਕ ਸਿਮਟ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਕੁਝ ਮਕੜੀਆਂ ਉੱਚ-ਵਿਰੋਧੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਜਾਂ ਛਲਾਵੇ ਵਾਲੀਆਂ ਬਣਤਰਾਂ ਵਿਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਟੰਗਾਂ ਜਾਂ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖੀਆਂ ਕਾਲੀ-ਚਿੱਟੀ ਧਾਰੀਆਂ, ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਮਕੜੀ ਦੀ ਕੁੱਲ ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੈਦਾਨੀ ਸੰਕੇਤ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਬਿੰਦਿਆਂ ਜਾਂ “ਅੱਖਾਂ ਵਰਗੇ” ਗੋਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਐਵੇਂ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਲਿਖਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਸਧੇ ਪਰ ਸਪਸ਼ਟ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਜ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ “ਫਿੱਕੇ ਪੇਟ ‘ਤੇ ਦੋ ਹਨੇਰੀ ਪਾਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰੀਆਂ” ਜਾਂ “ਚਮਕੀਲਾ ਸੰਤਰੀ ਪੇਟ, ਬੀਚ ‘ਚ ਕਾਲਾ ਟੁਕੜਾ”। ਇਹ ਛੋਟੀਆਂ, ਪਰ ਨਿਸ਼ਾਨ-ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਲਿਖਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫੀਲਡ-ਗਾਈਡਾਂ ਜਾਂ ਔਨਲਾਈਨ ਪਹਿਚਾਣ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਮਿਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ “ਭੂਰੀ” ਜਾਂ “ਗੂੜ੍ਹੀ” ਵਰਗੇ ਧੁੰਦਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਨਿਸ਼ਕਰਸ਼

ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਕੜੀਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਾਫ਼ੀ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀਆਂ ਜ਼ਰਰਿਆਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਾਰੀ ਬਣਤਰ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਸਿਰਫ਼ ਪਰਛਾਂਵੀਂ ਆਕਾਰ, ਟੰਗਾਂ ਦੇ ਅਨੁਪਾਤ ਅਤੇ ਸਧੀਆਂ ਰੰਗੀ ਬਣਤਰਾਂ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਮਕੜੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾਭਦਾਇਕ ਸਮੂਹਾਂ ‘ਚ ਵੰਡ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਹਰ ਨਵੀਂ ਨਿਗਰਾਨੀ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਰੰਗ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਅਸਲ ਢਾਂਚਾ ਦੇਖਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਨੋਟ ਬਣਾਉਂਦੇ ਰਹੋ, ਤਸਵੀਰਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਹਨਾਂ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਓ—ਗੋਲ ਜਾਂ ਗੁੱਛੀਦਾਰ ਸਰੀਰ, ਟੰਗਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਤੇ ਅੰਦਾਜ਼, ਅਤੇ ਧਾਰੀਆਂ ਜਾਂ ਧੱਬੇ। ਵੇਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਧੀਆਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗਤ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ, ਜਾਣਕਾਰੀ-ਅਧਾਰਿਤ ਪਹਿਚਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦੇਣਗੀਆਂ।